Blerick A2 – Venray A4 2 – 1

Zaterdag 18 april jl. stond de onvervalste kraker tegen het ongeslagen Venray A-4 op het affiche. Dit vriendenteam bestaande uit ex- Venray B-1 spelers, stond bovendien met n beter doelsaldo fier aan kop. Met nog 3 wedstrijden te gaan was het voor beide elftallen erop of eronder, dus de opdracht was die week overduidelijk voor het met blessures (Mark Voeten werd node gemist) kampende, maar tevens ongeslagen Blerick A-2.

 

De laatste, scherpe training moest de geslaagde ouverture zijn voor de clash met deze van oudsher voor SVB nimmer te onderschatte opponent.

 

Vanaf de eerste minuut was het duidelijk dat met deze tegenstander niet te spotten viel. Technisch sterk, fysiek robuust en zowel binnen als buiten het veld verbaal, 16 man sterk, zeer aanwezig. Het solide verdedigingscentrum knipperde bij geen enkel duel met de ogen, de backs hadden de messen geslepen en de technisch zeer begaafde mid-half was het Dreh-und Angelpunkt van deze ge-oliede voetbal- en vechtmachine. Voorin wisselden snelle, grillige, technisch hoogstaande acties zich in rap tempo af met verbeten duels met onze tactisch sterke verdedigers die de overwinning slechts ten koste van bloed, zweet en tranen wenste af te staan. Maar zoals vooral de 2e competitiehelft reeds te constateren was, stond onze homogene en solide verdediging (Sjors Faessen, Luuk Denessen, Joep Kanters, Kelvin Sobczak) als n huis en gaf geen krimp. Duitse degelijkheid met n snufje Hollandse school !

 

Ook of zelfs de neutrale toeschouwer zou de komende 90 minuten zijn vingers kunnen aflikken bij deze traditionele Noord Limburgse derby, zo was de verwachting al snel.

 

Na een nerveuze start deelden zowel de thuisclub als de gasten uit Venray enkele, valse speldenprikken uit, maar het eerste bloedstollende moment was ongeveer na 15 minuten, toen keeper Sid Bosch met n schier onhoudbare safe een snoeiharde kopbal uit de bovenhoek klemvast wist te pareren. Vervolgens was het de talentvolle, handige en rappe linksbuiten van Venray die 10 minuten later de bal van 20 meter afstand op de borst controleerde en met een snoeiharde pegel de bal onderkant lat via de doellijn uit de doelmond zag ketsen. Sid Bosch voelde slechts de luchtverplaatsing en hoorde de enorme knal, maar deze poeier van jewelste had hij niet kunnen zien aankomen. Het gejuich van onze gasten was tot in Venray te horen, doch de scheidsrechter en grensrechter konden niet met zekerheid n doelpunt vaststellen en dus gingen de 22 voetbaltitanen over tot de orde van de dag .

 

Vlak daarna doken de geslepen scherprechters van Blerick met enige regelmaat op in het 16-meter gebied van onze tegenstander. Ongeveer n kwartier voor de thee was het de opgestoomde Lars den Hartigh die na n keurig opgezette aanval met n uiterste krachtsinspanning en met een droge schuiver daadkrachtig de 1-0 aantekende. Sluw en effectief werd deze voorsprong tot de rust geconsolideerd en werden de spreekwoordelijke puntjes op de i gezet. Organisatie, (zuinig op) balbezit, fysieke duels winnen (1:1), aanvallen via de flanken en n onverwoestbare energie en teamgeest moesten ons het zoet van de overwinning 3 kwartier later doen smaken en hiermee de kans op ons gestelde doel en het zicht op het kampioenschap doen toenemen.

 

Maar helaas beslistte het lot anders…Na 5 minuten in de 2e helft was het alweer 1-1 na n onfortuinlijk eigendoelpunt na n hoge bal als n vuurpijl in onze 16 gepompt. Lucky Venray rook het ietwat aangeslagen Blerickse bloed, maar het compacte spelende Blerick rechtte zijn rug en werd er als leeuwen met man en macht gevochten om het kleine overwicht van onze tegenstander te slechten. Stefan Smit verving vlak na rust de moegestreden en murw gebeukte Giovanni Huele in de spits en vervulde zijn rol als aanspeelpunt met verve. Jos bos was een luis in de pels voor het middenveld van Venray en kon zich nog maar net beheersen in een zoveelste duel op het scherpst van de snede. Een tikkeltje onvriendelijk werd het af en toe wel, maar gemeen of onsportief nauwelijks…wel onverzettelijk spierballenvoetbal met de wil en de moed om met creatieve oplossingen het vijandige doel te bestormen.

 

Een tikje hier, een duwtje daar werd gevarieerd met snel en mooi combinatie- en countervoetbal om zo via onze pijlsnelle buitenspelers Ricardo Muyres en Mohammed Niaz de Venrayse vesting te splijten. Na 20 minuten werd de in potentie Venrayse levensgevaarlijke linksbuiten, totdat moment door Jordi Theuws bijna volledig geneutraliseerd, van het veld gestuurd met n rode kaart na n onbezonnen charge op Kelvin Sobczak. Wellicht iets te zwaar gestraft werd hem te verstaan gegeven om in te rukken en kon Luuk Denessen opschuiven naar het middenveld om zodoende met n man meer, de controle over de wedstrijd te bemachtigen. Het Venrayse offensief werd geliquideerd en de Blerickenaren namen het heft in handen. Ongeveer n kwartier voor tijd won “spielmacher” Job van Knippenberg met ziel en zaligheid zijn duel met de Venrayse libero net over de middenlijn en met een lange rush lanceerde hij zichzelf alleen voor de uitlopende keeper. Deze wist hij met een fantastische,lepe lob te verschalken en het Blerickse kamp stond in vuur en vlam. Aan de zonovergoten horizon lonkte het beloofde bier en nog 2 finales tot aan het zo vurig gekoesterde kampioenschap.

   

Irritaties, opstootjes en scheldkanonnades vulden vervolgens nog het Blerickse sportpark over en weer, binnen en buiten het veld, maar verder als een laatste kans vlak voor ons doel vlak voor tijd, die op weergaloze wijze en met een ultieme en uiterste krachtsinspanning werd verijdeld door onze meeverdedigende linksbuiten (!) Mohammed Niaz, kwam Venray niet meer. Het tekende de onverzettelijkheid en de gezamenlijke wil om te winnen. Iets om trots op te zijn !

 

Uiteindelijk was het Blerick A-2 dat na het laatste fluitsignaal met 2-1 de gelukkige, bovenliggende partij was.

 

You may also like...